çalakalem

At every step she glanced nervously lest some male form should be hiding behind a furze bush or some savage cow be lowering its horns to toss her. But there were only the rooks flaunting in the sky. A steel-blue plume from one of them fell among the heather. She loved wild birds’ feathers. She had used to collect them as a boy. She picked it up and stuck it in her hat. The air blew upon her spirit somewhat and revived it. As the rooks went whirling and wheeling above her head and feather after feather fell gleaming through the purplish air, she followed them, her cloak floating behind her, over the moor, up the hill. She had not walked so far for years. Six feathers she had picked from the grass and drawn between her finger tips and pressed to her lips to feel their smooth, glinting plumage, when she saw, gleaming on the hill-side, a silver pool, mysterious as the lake into which Sir Bedivere flung the sword from Arthur. A single feather quivered in the air and fell into the middle of it. Then, some strange ecstasy came over her. Some wild notion she had of following the birds to the rim of the world and flinging herself on the spongy turf and there drinking forgetfulness, while the rooks’ hoarse laughter sounded over her. She quickened her pace; she ran; she tripped; the tough heather roots flung her to the ground. Her ankle was broken. She could not rise. But there she lay content. The scent of the bog myrtle and the meadow-sweet was in her nostrils. The rooks’ hoarse laughter was in her ears. ‘I have found my mate,’ she murmured. ‘It is the moor. I am nature’s bride,’ she whispered, giving herself in the rapture to the cold embraces of the grass as she lay folded in her cloak in the hollow by the pool. ‘Here will I lie. (A feather fell upon her brow.) I have found a greener laurel than the bay. My forehead will be cool always. There are wild birds’ feathers – the owl’s, the nightjar’s. I shall dream wild dreams. My hands shall wear no wedding ring,’ she continued, slipping it from her finger. ‘The roots shall twine about them. Ah!’ she sighed, pressing her head luxuriously on its spongy pillow, ‘I have sought happiness through many ages and not found it; fame and missed it; love and not known it; life – and behold, death is better. I have known many men and women,’ she continued; ‘none have I understood. It is better that I should lie at peace here with only the sky above me – as the gipsy told me years ago. That was in Turkey.’ And she looked straight up into the marvellous golden foam into which the clouds had churned themselves, and saw next moment a track in it, and the camels had passed, there were only mountains, very high and full of clefts and with pinnacles of rock, and she fancied she heard goat bells ringing in their passes, and in their folds were fields of irises and gentian. So the sky changed and her eyes slowly lowered themselves down and down till they came to the rain-darkened earth and saw the great hump of the South Downs flowing in one wave along the coast; and when the land parted, there was the sea, the sea with ships passing, and she fancied she heard a gun far out at sea, and thought at first, ‘That’s the Armada’, and then thought ‘No, it’s Nelson’, and then remembered how those wars were over and the ships were busy merchant ships; and the sails on the winding river were those of pleasure boats. She saw, too, cattle sprinkled on the dark fields, sheep and cows, and she saw the lights coming here and there in farm-house windows, and lanterns moving among the cattle as the shepherd went his rounds and the cowman and then the lights went out and the stars rose and tangled themselves about the sky. Indeed, she was falling asleep with the wet feathers on her face and her ear pressed to the ground when she heard, deep within, some hammer on an anvil, or the heart in the middle of the earth; until, as she listened, she thought it changed to the trot of a horse’s hoofs; one, two, three, four she counted; then she heard a stumble; then, as it came nearer and nearer, she could hear the crack of a twig and suck of the wet bog in its hoofs. The horse was almost on her. She sat upright. Towering dark against the yellow-slashed of sky of dawn, she saw a man on horseback. He started. The horse stopped.

     ‘Madam,’ the man cried, leaping to the ground, ‘you’re hurt!’

     ‘I'm dead, sir!’ she replied.

                                                             * * *

''Çocukluğumun geçtiği o eski mahallede …'' diye başlayan bir şarkı başladı şimdi, radyoyu açar açmaz. Bu şehirde yayın yapan tek radyo istasyonu bu, değiştirmek anlamsız, şarkı zaten güzel, çalsın. Çocukluğumun geçtiği eski mahallede değilim, ama o mahalleyi içinde tutan tek radyolu bu küçük şehirdeyim şimdilerde. Kendimi hiçbir zaman tam olarak ait hissedemediğim odamın, oldukça yıpranmış masasında, eğreti bir şekilde oturuyorum.

Bu odayı hep ruhsuz buldum.

Burada hiçbir şey hissetmedim, hiç ağlamadım, hiç gülmedim sanki. Eski ve daimi şehrimizdeki bu yeni evimize taşındığımızda üniversiteye yeni başlamıştım. En fazla iki gece konakladığım bir handan farksızdı benim için bu oda o zamanlardan beri. Anılar eski evlerde kalmış, yenileri büyük bir şehirde yaşanmış ve oraya armağan edilmişti. Şimdi işte, uzun mu kısa mı bilemediğim birkaç sene sonra, birkaç günden çok daha fazla süredir odam ile yüz yüzeyim.

Bir zamanlar ders çalıştığım,

Mektup yazdığım, oturup saatlerce düşünüp müzik dinlediğim,

Hatta pek çok kez üstüne başımı koyup uyuduğum bu masanın başındayım.

Neler hissettiğimi soracak olursan, meraktan ölmekteyim. Bir de odama yaptığım büyük bir haksızlığın farkındalığını yaşıyorum. Cinnetlerden cinnet beğenip cinayetler işlemekteyim. Sonuncu ve büyük olanı dündü, farkındalık bu yüzden;hani bu odayı hep ruhsuz buldum demiştim ya,halbuki neler saklamış… Sanırım artık düşkünlüğüme tahammül edemiyorum.

Her şeyi attım.

Birkaç parça şey elimden ağlayarak kurtuldu. Mektuplar mesela. Evirdim çevirdim, hepsini elden geçirdim, ayıkladım önce, herkesten birer mektup bırakıp gerisini atacağım dedim baştan. Sonra ne oldu biliyor musun?  Aynı elden çıkan birkaç mektup çöpün dibini boylarken, diğerleri allem edip kallem edip sevinç  çığlıkları ile kuytu bir dolaba yerleşti tekrar. Çekmecelerim, dolaplarım, raflarım … pek büyük yüklerden kurtuldu. Kitaplarım kendilerine seyirlik güzel yerler buldular.

Kurtulanlar arasında bir gül ve boğaz manzaralı bir fotoğraf vardı, kıyılamadı yani. Ha bir de hiçbir şey şu slow motion dramatik kliplerdeki gibi olmadı. Gayet ev hali, dağınık saçlar, özensiz kıyafetler ile, ''bunları niye saklamışsam'' şeklinde kendi kendime küfürlü ve ''bitse de bir kahve yapıp içsem''  şeklinde telaşlı bir hava hakimdi.

İyi de…

Ben birilerine ait şeylerden kurtulurken o birilerine dair  şeylere ne oldu? Gökten zembille inmemiştin ya, yani sana ne oldu? Sen varsan şu yaptıklarımın ne önemi kaldı?Şaşkınlardayım. Ruhsuzlukla suçladığım odam utandırıyor beni, bana bunları yazdırarak. Bu yazdıklarımı hiçbir zaman okumayacak olmanın verdiği rahatlık ise pek güzel, gülüyorum, gel keyfim gel yani.

Şarkılar arabesk olmuş farkında değilim. Arada güzel şarkılar çalmadı değil. Bu yerel radyolar şaşırtır bazen adamı, sen büyük şehrinde unutmuş olabilirsin.

Bir de unutmadan, bugün uzun zamandan sonra buralarda bir deniz gördüm. Hani dünyadaki bütün denizleri gördüm de geriye bir tane kaldı gibime geldi, sen anlarsın. Yani firar diyordun ya, etmediysen hala, ve bir gün olursak firari, o denizden geçelim önce.

Delirdikten iki sonra,delirirken.  *Ben.

tam kendisini başka blog sitelerine tercih etmeyi düşünürken blogcu şu anda sizin göremediğiniz kokpit kısmında bazı düzenlemeler yapmış,yenilenmiş.bunun ve pek çok başka şeyin şerefine bir yazı kondurmak gerekir diye düşündüm.

yenilenmiş kontrol panelini incelerken istemeden eski yazılarımla yüzyüze geldim altlarında,üstlerinde yazıyor ne zaman yazıldıkları ''3 sene önce''.bunu görmek nedense beni dehşete düşürdü,3 sene o kadar çok gözüktü ki gözüme anlatamam...3 senede çok şey değişiyor,blog bile değişti,inanılır gibi değil.3 sene önce bu zamanlar yaşadıklarım her ne kadar şimdi gülümseten güzel hatıralar niteliğinde olsa da,bazılarını yaşamak kimbilir ne zor gelmişti ki o buhranlı hallerle ben yine bu evde bu bilgisayarın başında o yazıları kondurmuştum.dönüp dolaşıp yine bu eve geliyorum,sanırım kendi içimde herşeyi başlattığım ev burası olduğu için.o gün de mesela çıktığım gibi gelmiştim ya bu eve hiç hesapta yokken,onun gibi bir şey işte.bir de her gelişimde oturup çikolata yesem,temsili bir o günü yaşasam her seferinde ne güzel olur değil mi blog?

belirtmeden geçemeyeceğim şu anda arkada bülent ortaçgil çalıyor,eylül akşamı.ondan önce de hangimsin sen benim çalmıştı,bunlar hep heidi hanımın marifetleri.bir varmış bir yokmuş,zamanın öbür tarafında bir çocuk ile bir adam varmış.çocuk mütemadiyen çocuk iken,adam mütemadiyen bıyıkları ile kavgalı imiş.işte heidi hanımla ben bu masalın içinden dinlemiştik bu şarkıları,ondan belirtmeden geçemedim.bizler mi?geçtik blog.geçtik.şimdi bundan 3 sene sonra bu yazının altında '3 sene önce yazacak'.ve ben o masaldaki çocuğun kahkalarını o masaldaki adamın bıyıklarını takarak atacağım belki de.neyse fazla karıştırmayalım.bıyık mıyık.

yada dur biraz daha karıştıralım.

neyi bekliyorsun?

bir saatim vardı - ki hala var- üzerinde 'neyi bekliyorsun' yazıyordu - ki hala yazıyor- o saat durdu bir senedir sanırım üstünde yazana yaraşmak için ben de hiç sesimi çıkarmıyorum.saat bana sorardı neyi bekliyorsun diye eskiden,şimdi ben o saate soruyorum neyi bekliyorsun?beni hiç karıştırma ben hala bana sorduğun zamanlardayım sevgili saat.bakma sen 3 sene önce yazanlara şaşırmama,ben pekala 3 sene öncesinin insanı olabilirim hala.ben bekleyebilirim.beklerim ben.

sen neyi bekliyorsun...saat?

sanırım yarın olmasını istedim aniden.boğaz köprüsü'nün üzerinden geçmeyi istedim.bu arada o saat bana kızmasın belki bir gün onu şaşırtırım,demem neyi bekliyorsun diye.bekleme saat gel derim.gel senle boğaz köprüsünün üstünden geçelim derim.gönlünü alırım.şimdilerde çok kızgınım durduğu için lakin o benim gönlümü alacak değil,neticede o ki 'bir saat'.onu alıp odamın en güzel yerine,tam karşıma,uyandığımda ilk gördüğüm yere koyan benim.bir gün duracağını göze almış olmam gerek,beklemesini kabullenmem gerek.

şimdi sevgili bilog;sana,istanbul'a,boğaz köprüsü'ne,haydarpaşa tren garı'na,şu kemanları bu kadar güzel çalabilenlere,ilmek kaçırmadan örgü örebilenlere,beklemedeki bir sonraki eylül akşamına bir de bekleyen saatime.bekleyen bir kadının hikayesinden bir bölüme ile;

''and when we sleep we like to dream;

we dream we are at sea,

we sail the waves in golden boats,

so happy,clean and free. '' *

iyi geceler.

* the penelopiad - margaret atwood

o çikolatayı ben yedim.
sana çok.
sana fazla.